Rozwój wojskowych dronów transportowych nie może być napędzany przez cywilny rynek dronów transportowych. Raport Global UAV Logistics and Transportation Market Report, opublikowany przez Markets and Markets, uznaną na całym świecie firmę badawczą, przewiduje, że globalny rynek bezzałogowych statków powietrznych w logistyce wzrośnie do 29,06 mld USD do 2027 r., przy średniorocznym tempie wzrostu (CAGR) na poziomie 21,01% w okresie prognozowania.
Bazując na optymistycznych prognozach dotyczących przyszłych scenariuszy zastosowań dronów logistycznych i korzyści ekonomicznych, odpowiednie instytucje naukowo-badawcze i firmy w wielu krajach przedstawiły plan rozwoju dronów transportowych, a wynikający z tego dynamiczny rozwój cywilnych dronów transportowych przyspieszył również rozwój wojskowych dronów transportowych.
W 2009 roku dwie firmy w Stanach Zjednoczonych nawiązały współpracę w celu wprowadzenia na rynek bezzałogowego śmigłowca transportowego K-MAX. Samolot ma układ dwuwirnikowy z przesuniętymi wirnikami, maksymalną ładowność 2,7 tony, zasięg 500 km i nawigację GPS. Może wykonywać zadania transportowe na polu walki w nocy, w terenie górzystym, na płaskowyżach i w innych warunkach. Podczas wojny w Afganistanie bezzałogowy śmigłowiec transportowy K-MAX wylatał ponad 500 godzin i przetransportował setki ton ładunku. Jednak bezzałogowy śmigłowiec transportowy jest przerobiony z aktywnego śmigłowca, z głośnym silnikiem, który łatwo naraża się na niebezpieczeństwo i naraża na niebezpieczeństwo pozycję pododdziału bojowego na linii frontu.
W odpowiedzi na zapotrzebowanie armii USA na cichego i cichego drona transportowego, YEC Electric Aerospace wprowadził Silent Arrow GD-2000 – jednorazowy, bezsilnikowy dron transportowy o locie szybującym, wykonany ze sklejki, z dużą ładownią i czterema składanymi skrzydłami oraz ładunkiem o masie około 700 kg, który może być używany do dostarczania amunicji, zaopatrzenia itp. na linię frontu. Podczas testu w 2023 roku dron został wystrzelony z rozłożonymi skrzydłami i wylądował z dokładnością około 30 metrów.
Wraz z rozwojem technologii dronów, Izrael rozpoczął również prace nad rozwojem dronów transportowych o charakterze wojskowym.
W 2013 roku pierwszy lot drona transportowego pionowego startu i lądowania „Air Mule”, opracowanego przez izraelskie linie lotnicze City Airways, zakończył się sukcesem, a jego eksportowy model znany jest jako „Cormorant”. Bezzałogowy statek powietrzny ma nietypowy kształt, z dwoma wentylatorami w kadłubie, które umożliwiają pionowy start i lądowanie, oraz dwoma wentylatorami w ogonie, które zapewniają poziomy ciąg. Rozwijając prędkość do 180 km/h, jest w stanie przetransportować 500 kg ładunku w jednym locie bojowym w promieniu 50 km, a nawet może być używany do ewakuacji i transportu rannych z powietrza.
W ostatnich latach turecka firma opracowała również drona transportowego Albatross. Prostokątny kadłub Albatrosa jest wyposażony w sześć par przeciwbieżnych śmigieł, z sześcioma ramami podporowymi pod spodem, a pod kadłubem można zamontować przedział ładunkowy, umożliwiający transport wszelkiego rodzaju materiałów lub osób rannych. Z daleka dron przypomina latającą stonogę pełną śmigieł.
Tymczasem Windracer Ultra z Wielkiej Brytanii, Nuuva V300 ze Słowenii i VoloDrone z Niemiec to również bardziej charakterystyczne drony transportowe o podwójnym zastosowaniu.
Ponadto niektóre komercyjne bezzałogowe statki powietrzne z wieloma wirnikami mogą również podejmować się transportu mniejszych mas materiałów drogą powietrzną, dostarczając zaopatrzenie i zapewniając bezpieczeństwo na linii frontu i w placówkach.
Czas publikacji: 11-01-2024